Και ειναι η αγαπη που σ επνιξε...
παιδι ακομα...
και ειναι παραφορα...
που θελεις ν αγαπηθεις τωρα...
και ειναι δυσκολο...
και φωναζεις...
πως η ζωη ειναι σκληρη.

Μια πυρκαγια μεσα στη ψυχη...
και βλεπεις φωτιες τριγυρω.

Κι εκει...
που ολοι εκλαιγαν...
  γελουσα.
Κι εκει...
που ολοι γελουσαν...
  εκλαιγα.
Φορεθηκε...
η ζωη αναποδα.

Το χαμογελο μου σε κορνιζες...
κρεμασμενο σε τοιχους...
αναγκη δεν το εχω.
Δεν προσποιουμαι συμπαθειες να κερδισω.
Χαμογελω...
  στον εαυτο μου.

Δεν εψαχναν...
παρα μοναχα την αιωνιοτητα...
οσοι την ζωη σπαταλησαν...
σε εφημερες χαρες και διασκεδασεις.

Οι αποψεις μου...
οι σκεψεις μου...
οι αναζητησεις μου...
οι προσμονες μου...
Η φυλακη μου!

Για να σε κερδισω...
και για μενα να πειστω...
σου μιλησα με λογια...
που ηθελες να ακουσεις.
Ετσι σε ξεγελασα...
Ετσι με ξεγελασα.

Αφησα τα λογια...
να πεσουν κατω.
Πολυς θορυβος...
για το τιποτα!