Και ειναι αυτο που φευγει...
και δεν μπορεις να το σταματησεις.
Και ειναι αυτο που μενει...
και τοχεις βαρεθει.

Ποσο φοβηθηκα...
να σου πω το σ αγαπω...
γιατι ησουν ανεμος...
και τους ανεμους...
δεν τους φυλακιζεις.

Kι οσοι δεν μπορεσαν...
τον εαυτο τους να ξεγελασουν...
τους ξελογιασε...
η νυχτα...
τ αστρα...
το φεγγαρι.

Απ το τιποτα μαραθηκες...
για ενα τιποτα θ ανθισεις παλι.

Με δακρυα ο κοσμος ζει...
κι οσοι δεν κλαινμαζι του...
μοναχοι συνεχιζουν.

Κι αυτο το ΕΓΩ...
λΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ..

Τα λογια μας...
μεταχειρισμενα...
στο παζαρι...
της φτηνοπληροφορησης...
σε τιμη ευκαιρια.

Ανοιξε...
Ανοιξη εξω...

Οχι...
το δακρυ που κυλησε...
δεν ηταν γι αυτο που χαθηκε...
οσο...
γι αυτο που πισω μοναχοτου εμεινε

Τοσα χιλιομετρα ψεμμα...
για ενα μετρο αυταπατης.

Υπηρξαμε...
αυτο που επρεπε...
για να γινουμε αυτο που ειμαστε.
Ετσι τον χρονο ν αθωωνεις...
ετσι και τον εαυτο σου.
Ιερος παντα ο σκοπος του.

Ευθραυστες χορδες που εσπαγαν...

στο αγγιγμα καθε εξουσιας.
Ευθραυστες χορδες που επαιζαν...
μελωδιες αστρικες...
στο αγγιγμα καθε ελευθεριας.

Γνωσεις!
και τι ειναι οι γνωσεις...
αφου τον εαυτο σου...
φοβηθηκες να γνωρισεις...
και κρυφτηκες πισω απ αυτες;.

Πως να αγαπησεις τις σιωπες...
αφου μεγαλωσες με παραμυθια;

Οταν η λογικη...
χαιδεψει...
ενστικτα και παρορμησεις...
ανθιζει ενα λουλουδι.

Και ετσι...
η διεκδικηση ειναι αυτη...
που μας εκανε να μοιαζουμε...
δραστηριοι ανθρωποφαγοι.

Τραυματα...
πανω σε λευκες σελιδες...
θαυματα περιμενουν...
στης ψυχης τα τρισβαθα.

Οι μοναχοι...
τον κοσμο χωρεσαν...δεν χωρισαν...γι αυτο μοναχοι.

Ολα αναμνηση...
στην επομενη ανασα.
Στον επομενο χτυπο της καρδιας...
ολα χθες.
Χρονε αθωε...
που μ εμαθες να φωναζω...
τοσες φωνες τριγυρω μας...
κι εμεις τοσο μονοι.

Στου Κοσμου...
το πανω κατω...
κει πανω σταθηκα...
διπλα σ ενα αστερι...
να τον κοιτω...
και να γελω.

Ντυθηκαμε παραπονα...
και κανουμε πως ζουμε.

Δυο ραγες...
ενα τρενο...
μια φυγη...
κι ο προορισμος...
τοσο κοντα...
μια ανασα απο μενα.

Η λογικη...
της ιδιοτελειας...
η ανιδιοτελεια...
της τρελας.
Θεε...
τρελους δεν εφτιαξες
τον κοσμο να αλλαξουν.

χθες βραδυ...
ο ανεμος δυνατα μιλουσε...
τα δενδρα χορευαν...
οι δρομοι διψασμενοι...
η πολη τα χερια σηκωσε...
παραδοθηκε στον χειμωνα

Και οσοι...
απ τους ρολους ξεφυγαν...
αστερια εγιναν.

Περιμενες να μιλησω.
Μιλησα.
Με σχηματα δικα σου...
με σχηματισες.
Μα ξεχασες...πως...
εκτος απ τα τετραγωνα...
και τα αφηρημενα...
υπαρχουν σχηματα...
που ολα τα περιεχουν.

Βλεπουμε...
αυτο που ειμαστε.
Η ματια προς τον κοσμο αλλαζει...
μολις αλλαξει...
η ματια προς τον εαυτο μας

Καθως...
εψαχνα για εχθρους...
μοναχα...
πληγωμενα αγριμια εβρισκα.

Κατηργησα...
τον θεαματικο μου εαυτο...
ισως και ανθρωπος...
προλαβω να γινω.

Εγινα δρομος...
γινε βημα...
εγινα νυχτα...
γινε αστερι...
εγινα δακρυ...
γινε βλεμμα...
ετσι χτιζουμε τη ζωη

Τοσο ευθραυστη...
σαν σιωπη...
που εσπασε μεσα στη νυχτα...
απο το θροισμα των φυλλων μιας λευκας...
που εστεκε στη μεση του πουθενα.

Ακομα και σε βραχια...
αν σ εχουνε φυτεψει...
εσυ...
να προσπαθεις...
ν ανθισεις.

Η μερα σωπασε...
η νυχτα να μιλα αρχισε...
ονειρα επλεκε...
ξηλωθηκαν...
με το πρωτο της αυγης το φως

Που να χωρεσεις...
σε τοση θλιψη...
εσυ που τα υψη αγαπησες.
Που να χωρεσεις...
σε τοσο ψεμμα...
εσυ που αιμα εδινες για αληθεια.
Που να χωρεσεις...
σε τοση απουσια ουσιας.
Πουθενα δεν χωρεσες...
παρα μοναχα...
σε μια συγχωρεση.

Υπηρξαμε ανασες παιδικες...
χαμογελα υπηρξαμε...
 ελπιδες...
εξουσιες δολοφονοι...
τα σκοτωσαν...
την μοναξια φοβηθηκαμε...
εμας φοβηθηκαμε...
κυνηγημενοι...
ενοχες φορτωμενοι...
κρυφτηκαμε πισω απο λογια αλλων...
...

και γιναμε αλλοι...
τις νυχτες ενα παιδι...
στο δωματιο τριγυρνουσε...
ποιοι ειμαστε ρωτουσε.
Υπηρξαμε ανασες παιδικες...
χαμογελα υπηρξαμε...

Φωναζα ΕΓΩ!
Φωναζες ΕΓΩ!
Φωναζε ΕΓΩ!
Τι κριμα!
φωναξε η ζωη...
και χαθηκε!

Οι λεξεις...
φερμενες απ την Κολαση...
Παραδεισο γυρευουν.
Ποση γαληνη...
λαχταρισε η θαλασσα...
στο τελος της τρικυμιας.
Οργη μου...
τραγουδι γινε...
τον κοσμο να ομορφυνεις.

Κι εσυ που νομιζες...
πως καποιος ησουν...
δεν ησουν...
παρα μοναχα αυτο που νομιζες.

Δεν καναμε...
τις ιδιες Προσευχες...
και ετσι...
η ζωη μπερδευτηκε.

Δεν με βλεπεις...
με μενα παλευω...
Λες...
και θελω...
να με νικησω...

Τρυπια τα λογια...
στους ανεμους φευγουν...
απ τις πραξεις απεχουν...
τι να πω...
εκει να μενει...
ισως δυο λεξεις μοναχα...
ψευτη Εαυτε.

ΚΑΚΗ...ΝΥΧΤΑ.

Καληνυχτα μου ειπες...
σου ειπα κι εγω...
θαλπωρη τριγυρω...
την ξωπορτα σφαλισαμε...
κι αφησαμε απεξω...
τοσους και τοσους...
που μια κακη νυχτα θα περασουν.

Η ΠΑΡΔΑΛΗ ΚΥΡΙΑ...

Με τι ασχολειστε;
ρωτησε η παρδαλη Κυρια.
Αναπνεω φοβους...εκπνεω υποταγες...
και γραφω ποιηματακια να ξορκισω την μιζερια...
απαντησε ο Κυριος.
Α!...μαλιστα ειπε η παρδαλη κυρια και εφυγε.
Η υποθεση δεν μυριζε χρημα.

Μοναξιες ειμαστε...

Μοναξιες ειμαστε...καπου καπου φοραμε...
το στενο ενδυμα κοινωνικων συναναστροφων...
  τις νυχτες στα καταφυγια μας...
βιαστικα το πεταμε...
για να φορεσουμε και παλι την σιωπη μας...
να γινουμε ωριμοι ουσιαστικοι και γεματοι.

Επεμβαση θεου δεν βλεπω...
μητεκαι εωσφορου...
ανθρωπου χερι βλεπω μοναχα...
τα ρουχα σου θεε μου να φορα...
τον εωσφορο ναχει στην κα
ρδια...πολυ καλα κρυμμενο.

Νυχτα παγερη...

Νυχτα παγερη...
σ εναν υπονομο...
την ταυτοτητα μου ριχνω...
εγινα τα παντα...
εγινα τιποτα...
εγινα πονος...
εγινα μισος...
εγινα αγαπη.

ΑΚΡΙΒΟΙ...

ΤΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΑΚΡΙΒΟΣ...
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΦΘΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ...
ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.
ΕΙΝΑΙ  Η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ...
ΤΟΥ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΥ ΠΟΥ ΠΟΝΕΣΕ...
ΚΑΙ ΤΡΙΓΥΡΩ  ΑΝΤΙΚΡΥΣΕ...
ΧΛΕΥΗ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΛΕΙΠΕ...

ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΕΙΠΑΜΕ...
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ...
ΤΗΝ ΦΙΛΙΑ...
ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ...
ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ...
ΙΣΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΛΕΙΠΕ...
  ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΧΑΔΙ...
ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΑΜΕ ΠΟΤΕ...
ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ...
ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΛΑΧΤΑΡΟΥΣΕ.

ΥΠΟΨΙΑ...

ΚΑΘΩΣ ΤΑ ΔΕΙΛΙΝΑ ΘΑΥΜΑΖΕΣ...
ΑΥΤΟΙ ΕΚΑΙΓΑΝ...
ΤΙΣ ΑΝΑΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

ΕΠΡΕΠΕ...

ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΑΤΩΣΟΥΜΕ...
ΓΙΑΤΡΕΙΑ ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΝΑ ΒΡΟΥΝΕ.
ΣΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΝΑ ΧΑΘΟΥΜΕ ΕΠΡΕΠΕ...
ΦΙΛΟΙ ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ.
ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΙΣΗΣΟΥΜΕ...
ΑΓΑΠΗ ΤΩΡΑ ΝΑ ΛΑΧΤΑΡΑΜΕ.
ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΤΟΥΜΕ ΕΠΡΕΠΕ...
ΜΕ ΑΚΡΙΒΑ ΥΛΙΚΑ ΕΑΥΤΟ ΝΑ ΞΑΝΑΧΤΙΣΟΥΜΕ.

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ...

ΠΟΣΑ ΟΜΟΡΦΑ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΛΟΓΙΑ...
ΟΤΑΝ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΕ ΚΥΚΛΩΣΕ.
ΓΙΑ ΠΟΣΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΑ...
ΟΤΑΝ ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΙ ΑΣΗΜΑΝΤΟΣ ΕΝΟΙΩΣΑ.
ΠΟΣΕΣ ΓΛΥΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ...
ΕΒΑΛΕ Η ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΟΥ.
ΚΙ ΕΣΥ ΜΕ ΠΙΣΤΕΨΕΣ.
ΜΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ...
ΞΕΝΟΣ ΞΥΠΝΗΣΑ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ...
ΚΑΙ ΣΑΝ ΚΛΕΦΤΗΣ ΕΦΥΓΑ.
ΤΙ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ...
ΛΙΓΟ ΗΣΥΧΑΖΕΙ...
ΜΕΤΑ ΑΝΑΖΗΤΑ...
ΔΥΝΑΜΗ ΨΑΧΝΕΙ...
ΕΥΚΟΛΑ ΔΕΝ ΣΤΕΡΙΩΝΕΙ.

Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ...

ΤΟ ΞΕΡΩ Σ ΑΦΗΣΑΜΕ ΞΩΠΙΣΩ...
ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΑΣ ΟΜΩΣ.
ΦΩΤΙΑ ΕΙΧΑΜΕ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ...
ΚΑΙ ΑΝΕΜΟ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ...
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΑΜΕ ΑΛΛΟ ΦΥΛΑΚΗ...
ΘΛΙΨΗ...ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ...ΤΡΥΠΙΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ...ΨΕΜΜΑ.
ΤΡΕΞΑΜΕ ΣΕ ΤΟΠΟ ΜΑΚΡΙΝΟ...
ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΣΙΩΠΗ ΟΜΟΡΦΑ ΕΛΕΓΕ ΛΟΓΙΑ...
ΚΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ ΚΑΘΑΡΙΖΕ ΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ...
ΕΠΑΙΖΑΝ Τ ΑΣΤΡΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΧΟΡΕΥΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ...
...

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΗΤΑΝ ΓΕΛΑΣΤΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΓΙΟΡΤΗ ΤΡΙΓΥΡΩ...
ΠΟΤΑΜΙ ΕΜΟΙΑΖΕ Η ΖΩΗ...
ΚΥΛΟΥΣΕ...
ΠΡΟΣΠΕΡΝΟΥΣΕ.

ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ;

ΤΣΙΜΠΟΛΟΓΙΣΕΣ ΑΠΟ ΔΩ...
ΤΣΙΜΠΟΛΟΓΙΣΕΣ ΑΠΟ ΚΕΙ...
ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΣΟΥ ΕΦΤΙΑΞΕΣ...
ΕΚΑΝΕΣ ΒΟΛΙΚΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ...
ΚΑΙ ΕΧΘΡΟΥΣ ΕΚΑΝΕΣ...ΠΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΑΛΗΘΕΙΕΣ...
ΑΝΩΔΥΝΟΥΣ ΕΡΩΤΕΣ ΕΖΗΣΕΣ...
ΚΛΕΙΣΤΗΚΕΣ ΣΤΟ ΟΧΥΡΟ ΣΟΥ...
ΑΡΧΙΣΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ...
ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΖΩΗ ΤΑ ΕΙΠΕΣ.
ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΚΟΛΑΣΗ ΜΙΛΑΣ;

ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ...

ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΧΡΩΣΤΑΣ.
ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ...
ΟΜΟΡΦΑ ΛΟΓΙΑ...
ΕΝΑ ΧΑΔΙ...
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΕΣ...
ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝΕ ΚΙ ΑΥΤΟΙ...
ΠΟΥ ΣΠΑΝΕ ΣΑΝ ΚΛΑΡΑΚΙΑ.

ΕΝΑ Ρ...

ΣΑΝ ΑΓΡΙΟΙ ΖΟΥΜΕ...
ΣΑΝ ΑΓΙΟΙ ΦΕΥΓΟΥΜΕ...
ΕΝΑ Ρ ΕΦΤΑΝΕ...
ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΧΑΛΑΣΕ.

ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΑ...

Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΗ.
ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ;....ΟΛΑ ΚΑΛΑ;
ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΗ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ.
ΟΛΟ ΚΑΛΑ....ΕΣΥ;
ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΠΛΑΤΕΣ ΓΥΡΙΣΜΕΝΕΣ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΜΕ...
ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΗ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΑΣ!

ΞΟΔΕΥΤΗΚΑ...

ΞΟΔΕΥΤΗΚΑ...
ΜΑΤΑΙΑ ΨΑΧNOΝΤΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ.
ΝΑΥΑΓΗΣΑ...
ΣΕ ΑΓΡΙΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ.
ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΘΗΚΑ...
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΥΣΤΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΚΗΠΟΥΣ.
... ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΥΣ ΨΑΧΝΩ ΤΩΡΑ...
ΓΙΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΙΩΠΗΛΑ.

ΔΙΑΦΑΝΗ ΣΑΝ  ΝΕΡΟ...
ΑΠΙΑΣΤΗ ΣΑΝ ΑΕΡΑΣ...
ΝΕΡΟ ΚΙ ΑΕΡΑΣ...
ΑΦΕΘΗΚΑ ΣΤΗΝ ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΣΟΥ!

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ... ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΝΑ ΦΟΡΑΣ... ΚΙ ΕΓΩ... ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ... ΣΩΠΑΙΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ.

ΝΑ ΣΟΥ ΦΑΝΕΡΩΘΩ... ΝΑ ΦΑΝΕΡΩΘΕΙΣ... ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΟΛΟΦΩΤΟΙ... ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ... ΦΩΣ ΣΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΝΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΙ ΣΒΗΣΜΕΝΕΣ ΜΑΣ ΨΥΧΕΣ ΝΑ ΑΝΑΨΟΥΝ...

ΣΚΕΨΗ...

ΠΕΡΠΑΤΗΣΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΤΩ...
ΜΑ ΣΚΕΦΤΗΚΑ...
ΠΩΣ ΠΕΡΠΑΤΩ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ...
ΚΑΙ ΕΤΣΙ...ΠΑΛΙ ΘΥΜΗΘΗΚΑ!

Ε ΚΑΙ;

ΧΑΘΗΚΑ....Ε ΚΑΙ;
ΠΟΝΕΣΑ....Ε ΚΑΙ;
ΑΓΑΠΗΣΑ...Ε ΚΑΙ;
ΕΚΛΑΨΑ....Ε ΚΑΙ;
ΕΜΑΘΑ.... Ε ΚΑΙ;
ΕΓΙΝΑ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΣ....Ε ΚΑΙ;
ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΟΣ...
ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΩ...
ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ ΖΩΑ ΤΗΣ ΑΓΕΛΗΣ.

ΑΝΟΙΞΗ...

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ;
ΑΚΟΥ ΤΟ ΚΕΛΑΗΔΗΜΑ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ...
ΜΥΡΙΣΕ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΠΟΥ ΗΡΘΕ...
ΑΦΕΣΟΥ ΣΤΟ ΧΑΔΙ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ...
ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΕ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ.

Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ...

ΝΑ ΑΚΟΥΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ...
ΣΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ.
ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟ ΕΓΩ ΦΟΥΣΚΩΝΟΥΝ.
ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΛΟΓΙΑ ΑΣΤΡΑ
ΦΤΕΡΑ...ΚΑΙ ΠΡΟΣΜΟΝΕΣ...
Η ΨΥΧΗ ΣΕ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ...
ΣΕ ΛΙΜΑΝΙΑ ΑΠΑΝΕΜΑ ΚΑΙ ΤΟΠΟΥΣ...
ΟΠΟΥ ΟΧΡΟΝΟΣ ΣΤΟΝ ΡΥΘΜΟ ΣΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙ...
ΚΑΙ Η ΥΠΑΡΞΗ ΜΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΙΑΖΕΙ...
ΠΟΥ ΑΝΕΜΕΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΠΑΙΖΕΙ.

ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ...

ΚΑΙ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ...
ΜΕ ΒΗΜΑΤΑ ΕΛΑΦΡΙΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΣ...
ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΞΥΠΝΗΣΕΙΣ.
ΚΑΙ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ...
ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΛΕΣ...
ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΑΞΕΙΣ.
ΚΑΙ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ...
ΜΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΟΧΥΡΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΓΑΛΕΙΣ...
ΓΙΑΤΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΝΟΙΩΘΟΥΝ.
ΚΑΙ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ...
... ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ ΖΩΗ...
ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕΣ...
ΠΟΣΟ Σ ΑΓΑΠΑΩ.

ΠΟΣΟ ΑΓΑΠΗΣΑ...

ΠΟΣΟ ΑΓΑΠΗΣΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...
ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΔΕΙΧΝΑΝ...
ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΟΒΟΤΑΝ.
ΠΟΣΟ ΑΓΑΠΗΣΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...
ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΒΑΣΑΝΙΖΕ...
ΚΑΙ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΥΣ ΣΤΟ ΠΑΡΩΝ ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΕ.
ΠΟΣΟ ΑΓΑΠΗΣΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...
ΠΟΥ Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΚΑΡΔΙΟΓΡΑΦΗΜΑ ΕΜΟΙΑΖΕ...
ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΕΥΘΕΙΑ ΓΡΑΜΜΗ.
ΠΟΣΟ ΑΓΑΠΗΣΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...
ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΑΥΤΟΙ ΤΟΥΣ.

ΚΑΙ ΟΛΑ ΣΤΗ ΖΥΓΑΡΙΑ.
ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ...
ΕΡΩΤΕΣ...
ΑΓΑΠΕΣ...
ΦΙΛΙΕΣ...
ΣΟΥ ΕΔΩΣΑ ΤΟΣΑ...
ΘΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙΣ ΤΟΣΑ...
ΜΠΑΙΝΕΙ Η ΖΩΗ ΣΕ ΖΥΓΑΡΙΑ;
ΚΑΙ ΑΝ ΣΟΥ ΒΓΕΙ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ;
ΘΑ ΦΟΒΗΘΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΠΕΤΑΞΕΙΣ;
ΤΙΣ ΕΣΠΑΣΑ ΟΛΕΣ!

ΤΟΣΟ ΑΛΗΘΙΝΟΣ...
ΠΟΥ ΕΜΟΙΑΖΕ ΜΕ ΨΕΜΜΑ...
ΤΩΡΑ ΜΟΝΑΧΟΣ ΤΟΥ...
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ...

ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ;

ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ;
ΞΕΚΙΝΑ!
ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ!
ΜΗ ΜΕΤΡΑΣ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ!
ΜΑΘΑΙΝΕΣ!
ΞΕΚΙΝΑ!
ΤΑ ΟΧΥΡΑ ΕΠΕΣΑΝ!
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ!
ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ ΑΓΑΠΗΘΗΚΑΝ!
ΞΕΚΙΝΑ!
ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ!

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ...

ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΤΑΞΩ;
ΓΚΡΕΜΙΣΑ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ!
ΔΕΝ ΚΤΙΖΩ ΑΛΛΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ!
ΜΕ ΓΚΡΕΜΙΣΑ!
ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΗΜΟΥΝ ΑΛΛΩΣΤΕ;
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΠΙΚΤΗΤΩΝ ΙΔΕΩΝ...
ΙΔΙΟΤΗΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΗΘΕΙΩΝ.
ΤΩΡΑ ΟΥΤΕ ΧΑΡΑ ΟΥΤΕ ΛΥΠΗ...
ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ.
ΤΩΡΑ ΟΥΤΕ ΝΑΙ ΟΥΤΕ ΟΧΙ...
... ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΘΑ ΛΕΙΠΕΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΘΑ ΠΕΡΙΣΕΥΕΙ.
ΑΝΕΜΟΣ ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ ΕΓΙΝΑ!
ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΟΝΗ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΚΑΘΑΡΙΖΩ.
ΤΟΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΨΑΧΝΩ!

ΤΑΞΙΔΙ...

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ...
ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ...
ΜΕ ΚΑΡΑΒΙ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ!
ΔΕΝ ΤΟ ΜΕΤΑΝΟΙΩΣΑ!
ΑΚΟΜΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΓΕΛΙΑ...
ΤΙΣ ROCK ΜΟΥΣΙΚΕΣ...
ΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ!

ΕΦΙΑΛΤΗΣ!

ΜΕ ΞΥΠΝΗΣΕ ΕΝΑΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ!
ΕΙΧΑ ΧΑΣΕΙ...
ΤΗΝ ΜΑΣΚΑ ΤΟΥ ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΕΙ!
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΣΩ;

ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ...

ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ...
ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΥΠΑΡΧΩ...
ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΙΜΑ...
ΤΗΝ ΖΩΗ ΝΑ ΞΕΘΑΒΩ...
ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ...
ΑΝΟΥΣΙΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ.

ΠΟΣΟ ΠΛΗΓΩΣΑΜΕ...
ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΔΕΙΛΙΝΟ...
ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΚΟΥΓΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ...
ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΖΟΥΜΕ...
ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΕΓΙΝΕ ΝΥΧΤΑ!

ΣΤΕΓΝΩΣΑ!

ΝΑ ΔΑΚΡΥΣΩ;...
ΓΙΑ ΜΕΝΑ;
Η ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ;
ΣΤΕΓΝΩΣΑ!
ΚΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ...
ΝΑ ΣΗΚΩΣΩ ΤΟΥΣ ΑΝΑΠΗΡΟΥΣ ΝΑ ΧΟΡΕΨΟΥΝ...
ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΡΙΣΩ...
ΑΝΑΠΗΡΙΚΑ ΑΜΑΞΑΚΙΑ!!!

ΒΗΜΑΤΑ...

ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΜΕΤΡΑΩ...
ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥΛΙΑ...
ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ...
ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ...

ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ ΘΕΛΩ...

ΜΕ ΕΝΑ ΜΗ...
ΜΕ ΕΝΑ ΠΡΕΠΕΙ...
ΜΕ ΕΝΑ ΘΑ ΔΟΥΜΕ...
ΜΕ ΕΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ...
ΜΕ ΕΝΑ ΙΣΩΣ...
ΜΕ ΕΝΑ ΜΠΟΡΕΙ...
ΜΕ ΕΝΑ ΜΑΛΛΟΝ...
ΜΕ ΕΝΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΧΡΟΝΟ...
ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΛΗΓΩΣΑΜΕ!
ΨΙΘΥΡΙΣΕ ΜΟΥ....
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ  ΣΟΥ ΘΕΛΩ. .

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ...
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΟΥ...
ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ...
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ...
ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΟΥ.

ΣΙΩΠΕΣ...

ΚΑΙ ΟΙ ΣΙΩΠΕΣ...
ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ...
ΠΟΥ ΦΟΒΗΘΗΚΑΝ...
ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΛΗΓΩΣΟΥΝ!

ΠΟΥΘΕΝΑ...
ΕΞΩ...
ΤΙΠΟΤΑ...
ΟΛΑ...
ΕΝΤΟΣ ΜΑΣ.

ΣΑΝ ΑΓΡΙΟΙ ΖΟΥΜΕ...
ΣΑΝ ΑΓΙΟΙ ΦΕΥΓΟΥΜΕ...
ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΤΑ ΚΑΤΩ ΠΑΝΩ;;